
foto door Ray Collins
veiligheid
de basis die er moet zijn
om vanuit te opereren
te bewegen vanuit jezelf naar buiten toe
te zijn en te leven in deze wereld
vertrouwen zonder veiligheid
levenslust zonder veiligheid
liefde zonder veiligheid
het is geen werkelijkheid
als je je niet veilig voelt maak dan verbinding
met veiligheid om je heen, waar het te vinden is
in baby’s, puppy’s, planten, bomen, de natuur
wat je zoekt en nodig hebt
creëren door het anderen te bieden
uit Het Niets scheppen
en zo ontvangen via de zelven om je heen
wat ooit was en ervaren is
in jouw geheugen en dna gevaren is
opgeslagen als trauma, je eigen tralies die jou doen stoppen
volledig jezelf te zijn, het leven zelf te zijn dat stroomt en geeft
dat trauma mag weer smelten en dat doet het ook
omdat je het ziet wanneer het de kop op steekt
inademt en weer laat gaan
of naar terug gaat en er voor gaat zitten
je het volledig zichzelf laat zijn en zien
in de ontvankelijkheid die je in wezen bent
een beperking verliest zijn macht in de alomtegenwoordigheid
van jouw oneindige uitgestrektheid, de ontvankelijkheid die jij bent
vorm, naam en betekenis vertellen hun verhaal en als golven
keren ze weer terug naar hun essentie
de zee die is, de oceaan die al het leven creëert, draagt en is
schenkt leven en nieuwe mogelijkheden
aan dat wat zijn verhaal verteld heeft
zoek veiligheid daar waar het te vinden is
je weet dat je Dat bent waarin een lichaam, een persoon, een wereld verschijnt
vele golven zullen nog volgen, beperkt je niet tot één
herken en weet jezelf de zee te zijn in de golf die je ervaart als ‘ik’
wees de expressie van de zee als de unieke golf die er nu is
de golf is veilig zolang of zodra hij weet dat hij in essentie de zee is
en nooit gekomen is en niet kan vergaan
Jortus
2023
Ontdek meer van Captain's Log. Jortus.
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Mooi x
LikeGeliked door 1 persoon
Een korte tijd in de illusie
Ik zag dat wat ik scheen te zijn,
zitten op een bank
niet realiserende,
wel ervarend, de beperking
er was slechts een persoon ….
Ik zag dat waarin ik me verborg
zitten op een bank
ervarend de banden
van het omhulsel
Ik kijk weer en voel
herinner me de dagen
dat ik speelde in de weide
zoekende naar leven
opdat ik zou ervaren
zonder vragen
Ongerept
was voor mij de kleine weide
krioelend van leven
zoemend en tjirpend
alles raakte ik aan
Ik zie, dat wat ik scheen te zijn
spelen in ongereptheid
toch, even wilde ik
gevangen zijn
vergeten wie ik ben
verloren zijn ………
Nu is het nu
en niet meer toen
in de zwarte ogen van een kleine ree
herkende ik mijzelf
en huilde tranen van nabijheid
Zij sprong voor mijn auto
een klap, het was gebeurd
liggende in de berm
bewoog zij haar lijf in pijn
Ik sprak de woorden
zij tilde haar hoofd op
dodelijk gewond
maar toch
haar ogen ontmoetten mij
Nooit eerder
was jij zo nabij
we versmolten met elkaar
jouw ogen en de mijne
Onschuld keek naar mij
ontmoette het gelijke in mij
zowel pijn als vreugde
stroomden door mij
pijn, als van de dood
een weksignaal, om te leven
Ik zie dat, wat ik leek te zijn
slechts een persoon
die zich verbond met velen
ervarende wat zij ervaren
Wat alle mensen doen
zo zou ik doen
geleefd worden, met schuld bekleed
gevangen in een leugen
al ademend
doorleefde ik vaker de pijn
van de hele mensheid
Ik kijk en voel
herinner me de dagen
dat ik speelde in de weide
zoekende naar leven
opdat ik leven zou ervaren
zonder vragen
Schuld, de grote leugen
het kleinste, is het grootse
de vonk de kiem
die zich naar boven werkt
Het is emotie en haar tranen
die ons doet verzinken
in ons diepste zelf
herinnerend aan wat we zijn
Wij kwamen ooit
om te doen, wat velen doen
de kameleon leerde mij
me te verbergen achter
fletse kleuren
ontsnappend aan de predator
Een poos geloofde ik
dat zonde mij verzwolgen had
de leugens mij zouden doden
dat schuld mijn litteken was
Ik zie mijzelf
zitten op die bank
voelende dat Leven in mij is
bruisend van ongereptheid
Mocht dit gewaad
dan worden afgelegd
dan blijft steeds dat, wat ik ben
delend in de vreugde
met mijn metgezellen
Komende naar hier
gefragmenteerd als splinters
als vonken uit hetzelfde Vuur
ontmoeten wij elkaar
en herinneren ons weer
Hoor die roep
Kom nu snel de weide in
waar het zoemt en tjirpt
raak het aan, voel het
en zing je lievelingslied
Mijn vingers beroeren de snaren
als snaren van vele harten
vibrerend, een zijde achtige klank
de oerklank van de Kosmos
roept zichzelf weer op
in mij …….
Baldu
LikeGeliked door 1 persoon
Dank voor je mooie gedicht. Je bent van harte welkom hier, maar kan ik jouw schrijven ook ergens anders vinden dan op het vluchtige Facebook of in reactie op mijn schrijven? En als dit niet zo is, wil je eens broeden of dat wel zo zou kunnen, mogen of moeten zijn?
LikeLike
Hoi Jort, het was bedoeld als reactie op je schrijven ‘veiligheid’ in de blog. Dat maakte dat ik dit schreef en …. meer bewust werd. Kort daarna plaatste ik het ook op facebook … Het mag ook elders nog geplaatst worden, ik denk dan aan brongenoten [gisteren geregistreerd] groet, Baldu
LikeLike
Ik bedoelde eigenlijk dit: een eigen website voor je gedichten en schrijven. Dat verdienen ze wel.
LikeLike
Haha, ik snap het nu. Misschien doe ik dat ooit ….. 🙂
LikeGeliked door 1 persoon