Sta (ik) mij toe

Sta mij toe je los te weken
en je te wijzen op wat je reeds bent
Heel, mooi en krachtig
wat dwaal je nog rond bij die ingeslapen vent
Ik ken je kern en ik voel wie je bent
ik aai het los en druk op knoppen die hij niet kent

Het was niet mijn doel en het is niet mijn taak
maar mijn stroompje liep langs jouw beekje
mijn water zong van de zee die wij allen zijn
jouw druppels gingen anders trillen
en je vroeg je af of je leven was wat je zou willen

Nu je los bent en je herinneringen en je heden

je Zelf weer tonen
kijk ik weer naar mijzelf en wat ik heb op te schonen

De rivier kolkt naar de zee die bruist
ik ben het water ik ben Het Al
maar wie ben ik hier, ben ik mijzelf of raak ik kant noch wal

Het is de Aarde die wil verhuizen, van beperkt naar vrij
deze lichamen zijn uit haar ontstaan en bevatten ook haar reis
Kennen wij haar wel, zijn wij vanuit ons eigen Thuis wel goed geland
Leven wij wel op, in en met haar en
de werelden en wezens die hier reeds waren, die ook…

Sta ik toe
sta ik toe dat ik er ben
weet ik nu eindelijk dat ik mag zijn
wat ik al was, zonder iets te moeten worden

hoe graag ben ik niet onbeperkt mijzelf
zonder de angst afgekeurd en neergesabeld te worden
Het inzicht helpt, dat het de onvermogenden waren die sabelden

Het voelen en weten van
de kracht, pracht, zacht, lacht
voelende, stilte, zwaard, poort, verwijzer, ijzer
bloem, water, zon, grijzer, jong, eeuwig, kijzer
wetende, Het Al nooit vergetende, het Zijn
is de basis van mijn zonneschijn

Samen met vrienden hier gekomen
een reis van JA via het gepresenteerde NEE
Meer woorden maken het niet mooier of duidelijker
ik doe ook maar wat
of ik doe niets
maar dat dan heel en in de Kern

ontbindt samen het oude web
en het knoopt zich ‘elders’ vast
Ik kan en hoef het niet te zeggen
jouw Zelf wijst de weg en samen zal het stromen

Jortus
2024